donderdag 2 oktober 2014
Spotlight: Mick
Tags: Spotlight, liefde
In deze rubriek zetten we een Vegadater in het zonnetje. Je kunt direct naar de advertentie gaan door op de foto te klikken, als je bent ingelogd tenminste. Wil je je opgeven voor deze rubriek en zo extra aandacht krijgen? Mail ons dan via dit mailadres of het contactformulier.
De spotlight is deze keer gericht op: Mick. We lazen in het referentieveld bij zijn inschrijving dat Mick (26) via Vegadates een mooie relatie heeft gehad in het verleden. Daar horen we graag meer over en leggen Mick een aantal vragen voor.

Mick, je schreef je recent opnieuw in op Vegadates, ben je nu meer op zoek naar een vriendschap of liefdesrelatie?
In principe verwelkom ik allebei, ook omdat soms uit het een het ander voortvloeit. Maar ik voel zeker dat er in mij een behoefte is aan lichamelijke intimiteit, naast, of tegelijkertijd, met psychologische, emotionele en spirituele nabijheid.
Wat heb jij met vegetarisme of plantaardig leven en/of spiritualiteit?
Door heftige allergische aanvallen tussen mijn 12de en 17de, ben ik meer en meer gaan letten op voedsel, en alles wat daar aan toegevoegd wordt. Via filosofie, en dan met name ethiek, op de middelbare school, begon ik me bewust te worden van vraagstukken als 'Wat is eigenlijk het verschil tussen dieren en mensen?', 'Voelen dieren ook pijn?' enz. Toen ik op mijn achttiende het Boeddhistische klooster van zenmeester Thich Nhat Hanh bezocht, waar men een veganistisch dieet volgde, was ik om. Ik at daarvoor al een tijd geen vlees, maar nog wel vis en zuivel. Daar werd ons informatie gegeven over hoe de veehouderij-industrie veel schade toebrengt aan het milieu, grondwater etc., nog los van al het leed dat de dieren ondergaan. Zelf zou ik niet een dier (levend, bewust, voelend wezen) kunnen/willen doden om op te eten.
Wat vindt je omgeving van je leefwijze?
In het begin was het erg wennen, voor mijn ouders, opa's en oma's, en broertje. Tussen mijn 16de en 21ste was ik, in retrospect, behoorlijk intolerant, fel en kon ik het vaak niet laten om hen te doen verstaan dat ze ook zouden moeten stoppen met het consumeren van dierlijke producten (en overige maatregelen, zoals lichten uit enz.). Later ben ik een stuk milder geworden, en inmiddels is het geen 'strijdpunt' meer. Ook het feit dat ik in een klooster ging wonen, was vooral voor mijn vader flink schrikken, omdat hij dacht dat ik 'gebrainwashed' zou worden, lid werd van een sekte. Hij was anti-religie, en mijn moeder ook een zelf-verklaarde atheïst, dus dat heeft wat tijd gekost, voordat ze het begonnen te begrijpen.
Vertel eens hoe destijds het contact met je vriendin tot stand kwam op Vegadates? Wie nam het initiatief?
Voor zover ik me herinner, heb ik destijds het eerste berichtje gestuurd, naar aanleiding van haar profiel(tekst).
Hadden jullie allebei een profielfoto geplaatst?
Ja.
Waren jullie al langere tijd actief op Vegadates?
Viel best mee; ­ allebei slechts tussen de 4 en 8 weken.
Klikte het meteen over en weer?
Ja, sowieso via de mail, het geschreven woord, qua waarden, wereldopvatting, levensinstelling, gelijkgestemd/gelijkgezind.
Duurde het lang voordat jullie elkaar belden/zagen?
Nee, een dag of 14.
Weet je nog wat jullie zijn gaan doen bij de eerste afspraak?
Ja. Het was voor ons beiden de eerste keer dat we iemand via een datingsite hadden leren kennen, en überhaupt dat we iemand eerst online hadden 'ontmoet', en pas daarna 'in het echt¹'. We waren tamelijk zenuwachtig van tevoren. Zij zat in een moeilijke/zware periode, o.a. omdat net haar lievelingshuisdier was gestorven. De intentie van mij uit was voornamelijk om haar te steunen, in dat proces. We hebben een wandeling gemaakt door een park in de buurt, in de achtertuin en op haar kamer gezeten, gepraat, gedeeld. Op de weg terug naar het station, heb ik uiteindelijk voorgesteld om hand-in-hand terug te lopen; dat was heel ontroerend en raakte ons diep. Het is zo eenvoudig en onschuldig, maar creëert een warmte, vertrouwen, betrokkenheid en solidariteit die verder gaat dan woorden.
Kun je vertellen wat jullie bij die eerste afspraak van elkaar vonden en of dat overeenstemde met jullie verwachtingen?
Er waren volgens mij niet heel concrete verwachtingen. Wat ik me nog wel herinner was de fragiliteit, de teder- en zachtheid, het willen-ondersteunen, een oprechte behoefte om 'dichterbij-te-komen', om gezien en aangeraakt te kunnen/mogen worden, maar niet-goed-weten hoe en wanneer. Dat was heel voorzichtig en gevoelig afstemmen, en leren luisteren naar onze intuïtie.
Hoe lang heeft jullie relatie geduurd?
Alles bij elkaar 4 jaar. Eerst 2 jaar als 'soulmates', diepe vriendschap, daarna meer als relatie, koppel.
Wat vond je het leukst aan jullie relatie?
Hoe we hebben geleerd, op een heel pure en geleidelijke manier, wat omhelzen is, aanraking, liefkozing, jezelf onvoorwaardelijk openstellen voor een ander, ondanks de angst, kwetsbaar en transparent mogen zijn. Liefde uiten niet alleen via geluid en dingen samen doen, maar ook via de huid, en de ogen (langdurig oogcontact).
Hoe belangrijk is deze relatie voor jou geweest?
Enorm belangrijk. Voor die tijd was ik ontzettend theoretisch/abstract/begripsmatig aangelegd, en geconditioneerd. Ik was voornamelijk aan het denken, lezen en schrijven, en vervreemd van mijn lichaam, mijn emoties, en het contact met andere mensen. Ik was helemaal niet 'aanraakbaar', fysiek. De eerste keer dat we elkaar omhelsden, gedurende 2-3 uur, dat was zo ongelofelijk helend, zo'n opluchting, zo'n ontlading. Net na het afscheid, in de trein terug naar huis, vloeiden de tranen van geluk, een gevoel van 'thuis-komen', en eindelijk mag ik al alle liefde die in mij is/leeft, geven, en liefde echt ontvangen. Toen wist ik waarom er, ergens, altijd een vaag doch niet te ontkennen verlangen in mij had bestaan: naar die intensiteit, die eenwording, zulk een versmelten, wanneer alle emoties en gevoelens 'branden' in het hart, zowel positief als negatief, en je door merg en been beseft hoe onvoorstelbaar rijk en overweldigend (het) leven kan zijn.
Waar ging het 'mis'?
Dat zijn best veel factoren geweest. Allereerst hadden we in die tijd allebei een sterke drang 'de wijde wereld in te trekken', ons hart te volgen door projecten/ecodorpen/spirituele centra te bezoeken die ons inspireerden, en waarvan we wilden ontdekken of we daar op de lange termijn zouden, willen, en kunnen leven. Zij had van kinds af aan al Afrika in haar hoofd (alsmede activisme, social justice, animal rights, wilderness education), ik voelde mij meer aangetrokken tot kloosters en ashrams met een serieus ecologisch engagement. We voelden ons niet thuis in, en tamelijk vervreemd van de gangbare maatschappij. En we kozen verschillende paden, verschillende richtingen.
Ook bleek het samenwonen (tussen avonturen in het buitenland in), gedurende een maand of zes, moeilijker dan vooraf gedacht of gehoopt. Het is toch anders met iemand hetzelfde huis, in dezelfde kamer te leven, dan om met elkaar af te spreken, zogezegd. Doordat we ons in een existentiële fase bevonden, met bijbehorende periodieke wanhoop, angst, frustratie, het-niet-weten-van-hoe-en-wat-en-zelfs-waarom, werden kleine spanningen, wrijvingen en fricties soms chronisch, of groter dan nodig.
Hebben jullie nog contact?
Ja. Binnenkort gaan we eens afspreken, omdat we allebei sinds kort terug zijn in Nederland, na elkaar meer dan 2 jaar niet gezien te hebben. Als vrienden.
Kun je uitleggen hoe belangrijk het aspect 'vegetarisch/plantaardig' was binnen jullie relatie?
Nikki is strikt veganistisch, dus ook geen honing, geen leren schoen of wat dan ook van dierlijke oorsprong. Qua eten en drinken was het daarom zeker aanwezig, en een beoefening van waarden-in-de-praktijk-brengen. Via Vegadates, was het een eerste 'gemeenschappelijke deler', overeenkomst, en uiting van 'geven om, zorgen voor' (care).
Heb je ook wel eens op andere datingsites ingeschreven gestaan en wat is daarmee je ervaring?
Ja, op Netsamen. Ook een mooie service/bemiddeling.
Wat doe je het meest op Vegadates?
Profielen bekijken, en heen en weer mailen.
Reageer je wel eens op advertenties zonder foto?
Zelden, ­ misschien is dat maar 5% van de mensen die ik benader. Alleen/vooral als de profieltekst mij echt aanspreekt.
Welke aspecten maken een advertentie van een ander lid interessant?
De aandacht, zorg en creativiteit waarmee iemand zijn of haar profieltekst geschreven heeft. De eigenheid en originaliteit ervan, of de oprecht- en eerlijk- en openheid. De stijl and keuze van foto's (waar, met wie, hoe enz.)
Wat mis je op Vegadates?
Wellicht uitgebreidere profielen? Bijvoorbeeld met standaard-vragen zoals: 'Is spiritualiteit belangrijk in je leven?' En dan kunnen kiezen uit 5 opties. Hoewel het korte en bondige ook wel fijn is en ­ overzichtelijk.
Wat zoek je op dit moment in een relatie? En in hoeverre is dit beïnvloed door de relatie die je had?
Wederzijdse groei, verrijking, verdieping. Warmte, vertrouwen, jezelf/elkaar durven/mogen openbaren, laten zien, uiten. Echt samen kunnen ZIJN, op alle niveaus. Speelsheid. Genieten. Muziek. Dansen. Zingen. Knuffelen. Wandelen. Natuur. Oogcontact. Oplossen. Alle ervaringen die ik ooit heb gehad, tot nu toe, beïnvloeden waar ik naar op zoek ben, in een relatie.
Wat zou je willen zeggen tegen degene die in je geïnteresseerd is na het lezen van dit interview?
Haha, geinteresseerd in Vegadates, of in mij? In beide gevallen: wees welkom ­ maak een profiel aan, word lid, stuur (me) een bericht!
Linda
Geen reacties
woensdag 30 april 2014
Paasspeeddate 2014
Tags: evenement, liefde, relatie, vriendschap
Deze keer het verslag van Felix, deelnemer aan de Vegadates Paasspeeddate op 1e Paasdag 20 april 2014 te Gouda.

Dating via internet-sites en speeddates heb ik al vaker gedaan, eerlijk gezegd was ik afgehaakt omdat het voor mij niet werkte. Deze keer liet ik me toch meeslepen door een goede vriendin, het leek me wel leuk om gezellig met haar dit avontuur aan te gaan naar Vegadates.
De dating-event ging uit van de intentie vriendschap en/of relatie; wat mij betreft ging ik niet uit van de verwachting om hier een relatie te 'scoren', maar om ieder geval een gezellig uitje te hebben.
Nu ben ik eerder een omnivoor dan een herbivoor, dus een hardcore fanatieke veganist zou voor mij niet matchen, maar ik had al begrepen dat er al een heel scala aan nuances aanwezig zou zijn. Meteen bij aankomst kwamen we een paar mensen tegen die we via andere cirkels of wederzijdse bekenden kenden, dat gaf al meteen het gevoel van een vertrouwde en veilige omgeving.
Goede aanpak
We werden hartelijk en gastvrij ontvangen, en na een korte inleiding konden we met 2-4 personen gaan zitten aan vierpersoonstafels, waar ook A4-tjes lagen met thema's/oefeningen die we konden gebruiken als opwarmers voor de gesprekken van twintig minuten per ronde. Dit vond ik een goede aanpak! Zo onstond veel meer verdieping dan in de standaard speeddates waar je binnen vijf minuten je verhaal moet zien uit te wisselen.
Oefeningen:
- Maak een keuze uit een serie spreuken en licht je keuze toe.
'Om nieuwe dingen in je leven toe te laten zul je soms eerst oude dingen los moeten laten' vond ik wel heel toepasselijk voor recente keuzes die ik heb gemaakt: afstand nemen van oude vriendschappen/relaties en bezigheden die niet meer bij me passen, waardoor nieuwe ruimte ontstaat om andere initiatieven aan te gaan; naar de speeddate gaan kon alleen omdat ik mijn standaardformule (vrienden bij me uitnodigen voor paasmaaltijd) heb laten vallen.
- Scoor jezelf (laag-hoog) in het model van de vier elementen (aarde-water-lucht-vuur).
Mijn volgorde wordt dan vuur-water-aarde-lucht, ik zou dus meer vuur/passie in mezelf willen ontwikkelen!
- Verhalenketen: er is een begin-zin, die we kloksgewijs aanvullen met een zin van minimaal vier woorden totdat er een eind aan komt.
Deze oefening vond ik heel leuk, er ontstond in ons viertal een dynamisch verhalenspel waarin ook persoonlijke keuzes helder werden:
…de hoofdpersoon wordt op zijn werk opnieuw benaderd door die bloedmooie collega (directiesecretaresse) waarmee hij een heftige relatie heeft gehad met enorme pieken en dalen; de relatie was uit elkaar geknald, maar zij wil het weer goedmaken en opnieuw proberen. Hij wordt heen en weer geslingerd, wil wel-wil niet…
Uiteindelijk gaan ze toch met elkaar koffiedrinken; als ze hem onverwachts omhelst voelt hij zich smelten. Ze besluiten om de relatie toch opnieuw een kans te geven, onder de voorwaarde dat ze samen in relatietherapie zouden gaan….
Mijn bijdrage aan dit verhaal was dat het voor mij niet goed aanvoelde om zonder meer het gesprek met de ex uit de weg te gaan, ik wilde op z’n minst de kans nemen om alles goed uit te praten; opnieuw een relatie aangaan leek me in eerste instantie geen goed idee, maar de sterke band uit het verleden kon ik ook niet ontkennen, dus koos ik ervoor om het aan te gaan onder voorwaarden.
[Volgende keer zijn er weer nieuwe vragen, red.]
After'party'
In de pauzes tussen de oefeningen was er genoeg tijd om mensen aan te spreken, tussendoor met mijn maatje over en weer uitgewisseld 'wie vind jij nou leuk' (eigenlijk zagen we het meteen al).
Na afloop zijn we nog met een groepje uit eten gegaan; mijn reismaatje ging wat anders doen, maar ik kon met een charmante gesprekspartner meeliften. Het eten was gezellig, hier en daar wat adresjes uitgewisseld, dat ging heel spontaan (ik ga niet wachten op de matchmail die me gaat vertellen of er een wederzijdse interesse is aangekruist!). Na de maaltijd nog een tijdje in de auto een leuk gesprek gehad met mijn gesprekspartner, daar werden we allebei wel blij van. Bij het station hebben we hartelijk afscheid genomen, daarna was het weer tijd om naar huis te gaan.
Onderweg ontstond een spontaan gesprek met een andere reiziger richting Amsterdam, dit gebeurt me ook niet vaak in de trein, kennelijk heb ik in mezelf ook een aantal deuren geopend!
Al met al een geslaagde dag, voor herhaling vatbaar.
Felix
Geen reacties
dinsdag 4 februari 2014
Vele Valentijnen
Tags: Valentijn, liefde
In het jaar 496 na Christus werd 14 februari tot dag van de Heilige Valentijn uitgeroepen.
Door een Paus.
De bedoeling was om vanuit een oprecht gevoel iets te betekenen voor een ander, je geliefde of een ander die je leuk vond. Of deze persoon iets te schenken.
Het was niet de bedoeling om die dag chagrijnig te vitten op elkaar. Ook niet om Valentijnsdag te misbruiken voor commerciële doeleinden. Het was ook niet de bedoeling om op die dag te proberen anderen zwart te maken via Feestboek of Getjitter en Getjetter op internet. Oké, dat deze wereld à la Louis XIV 'après moi le déluge' is ingesteld, alla (alweer à la), maar dat je je leven moet lijden en leiden met al die geplande regeltjes op maat gezaagd en zoals het hoort blabla... Triest.
Vandaar al die paracetamol.
We zijn doorgaans verslaafd aan onzekerheid en eeuwig zoekende naar duidelijkheid. Dit zou de definitie van onze samenleving kunnen zijn.
Het zou iedere dag Valentijn moeten zijn. Iedere dag vind je wel iemand leuk. Op sommige dagen is het effe zoeke, maar doe het maar. Een leuk berichtje, een kaartje sturen, gewoon doen. Maar een kaartje aan je moeder sturen, daarmee moet je uitkijken. Lou Reed † 27 oktober 2013, zong in Last Great American Whale: You can't always trust your mother.
Ik heb vaker ongeplande Kerstkaarten verstuurd. In de zomer. Dat had succes, leuke contacten vloeiden eruit voort, en van sommige kom ik niet meer af.
Wat leven we toch in een intelligent ontwikkelde samenleving. We hebben van alles, zoveel in meervoud, een soort déluge, een zondvloed. Cultuur, politiek, godsdienst, ruimtevaart, voordeeltreinkaarten, wetenschap, DNA, stofzuigerzakken, latex kleding en mobieltjes.
En dan.
Dan hebben ze van Valentijnsdag een commercieel marketingcircus gemaakt. Commercie, beter willen zijn, en geld. Overvloed aan Valentijnskaarten, hartjes, lovepoppetjes, voodoopoppetjes, Valentijnsdoosjes met of zonder rode pluche, met blauwe pluche, en hoofdtooien. En maskers voor op ons eigen masker, Valentijnsbirobetjes, telefoontasjes met of zonder rode pluche. Of met blauwe pluche. Valentijnshondemandjes en ruimtevaart.
De Paaskuikentjes zijn er ook al.
Freud had toch gelijk. Baby te weinig oraal aan moeders borst: je kan op latere leeftijd het gemis inhalen. Oraal op internet, via commercie of andere mondwerkgelegenheden, zoals de ik-sfactor.
Besef wel dat als je iemand een Valentijnskaartje stuurt, dit grote gevolgen kan hebben. Een plotselinge date ofzo. Een plotselinge partner voor de rest van je leven. Of je vervalt in zodanige twijfels, dat je naar de (pretty) paracetamol grijpt. Er is zelfs een plaatje over, van Fischer-Z, 1979.
Ga niet gelijk tegen je moeder staan gillen. Dat je je binnenkort gaat verloven.
Hoewel na jarenlange research is bewezen dat zweet lustopwekkend is of zelfs de drug is voor een extra dimensie in bed, kan het toch een remmende werking hebben bij een eerste date (first impressions). Voor enkelen: er bestaat okselspray.
Dat helpt.
De eerste indruk is vaak de beste. Praten met elkaar is soms een kunst. En soms een nietszeggende verveling. Luister naar de woorden die niet uitgesproken worden. Gevoel zegt meer.
Paul


Geen reacties
dinsdag 1 oktober 2013
Gezonde voeding - Ken jij het HELE verhaal?
Tags: gezondheid, levensfilosofie, persoonlijke ontwikkeling, plantaardig leven
Kom je ook? Vrijdag 4 oktober in DrontenHet Planteneters Event.
Boele Ytsma is planteneter geworden. Op zijn website www.deplanteneter.nl maakt hij je middels o.a. (video)blogs enthousiast over de voordelen van een plantaardige leefwijze. Hieronder plaatsen wij een van zijn laatste blogs.


Wie op internet op zoek gaat naar informatie over gezonde voeding kan nogal eens moedeloos worden. Wat een tegenstrijdige adviezen! De één beveelt peulvruchten aan, de ander meent dat peulvruchten gevaarlijk zijn. Hier lees je dat volkoren granen geweldig zijn, daar staat dat brood gevaarlijk is voor je darmen. Er wordt gewaarschuwd tegen E-nummers en genetisch gemodificeerde producten, tegen lectinen, gluten, fructose en suiker. De een zegt: vetten maken je dik, de ander geeft koolhydraten de schuld. En is melk nou onmisbaar voor sterke botten of juist een gevaar voor je gezondheid? Wie het weet, mag het zeggen.
Meerstemmig koor
Hoe vind je je weg in deze tegenstrijdige ideeën en meningen? Wát kun je nog eten? En waarom zou je eigenlijk De Planteneter geloven in dit meerstemmige koor van stemmen?
In zijn nieuwste boek Whole, rethinking the science of nutrition gaat professor T. Colin Campbell ook in op deze verwarring. Hij overziet de enorme hoeveelheid wetenschappelijke onderzoeken die allemaal weer wat anders lijken te zeggen en stelt de vraag of we nog wel zinvolle uitspraken kunnen doen over de gezondheidseffecten van voeding. Natuurlijk is er overlap, maar de verschillen en tegenstellingen zijn erg groot. De situatie lijkt uitzichtloos.
Reductionisme
Campbell maakt een heldere analyse van deze situatie en concludeert dat de verwarring wordt veroorzaakt door… reductionisme. Dat is een moeilijk woord voor het versmallen van een complex verhaal tot een klein onderdeel ervan. Dat gebeurt eigenlijk altijd in de wetenschap: het kijkt naar details, naar geïsoleerde fenomenen. Er wordt bijvoorbeeld gekeken naar de werking van één stofje (vitamine c) op het liefst één functie in het lichaam (schildklier). Dat is reductie. Of er wordt gekeken naar slechts één effect dat je wilt bereiken met een voedingspatroon (bijvoorbeeld afvallen) en niet naar de effecten daarvan op het hele lichaam. Opnieuw: dat is reductie.
Veel wetenschappelijk onderzoek is daarom reductionistisch van aard. Het kijkt door microscopen naar geïsoleerde stoffen en naar geïsoleerde processen. Maar onze werkelijkheid is anders. Onze voeding bestaat altijd uit duizenden stoffen en ons lichaam is een complex organisme van miljarden cellen. Dit alles is oneindig veel complexer dan alle deelonderzoeken kunnen laten zien. Geen wonder dat al die reductionistische onderzoeken steeds weer wat anders zeggen.
Het hele plaatje
Dat is de reden dat Campbell pleit voor onderzoek naar de effecten van een totaal eetpatroon op de algehele gezondheid van mensen. Hij deed zelf ooit onderzoek op het Chinese platteland en ontdekte op die manier een verontrustende relatie tussen het eten van dierlijke eiwitten en het ontstaan van kanker. Dergelijke uitkomsten kunnen alleen in beeld komen als er naar dergelijke totaalplaatjes wordt gekeken.
Campbell hoopt dat er veel meer van dergelijk onderzoek zal volgen.  Ook juicht hij klinisch onderzoek toe van mensen die een verandering van eetpatroon ondergaan: wat gebeurt er in hun lichaam als geheel? Een eetpatroon waarbij mensen genezen van ziekten, waarbij mensen energie hervinden, overgewicht verliezen en ouder worden, valt op die manier op. En volgens deze Amerikaanse professor wordt op deze manier onmiskenbaar duidelijk dat de plantaardige lifestyle de meest gezonde en duurzame lifestyle is. De planteneter is gezonder, sterker, energieker en leeft langer, zo blijkt steeds weer.
De holistische benadering
Het zal je niet verbazen dat ik het van harte met hem eens ben. De plantaardige lifestyle is een compleet verhaal. Dat gaat niet over losse voedingstoffen, maar over een totaal eetpatroon van groente en fruit, granen en peulvruchten, noten en zaden - en over de effecten daarvan op ons hele leven. Het kijkt niet (alleen) naar details, maar (vooral) naar het geheel. Planteneten is dus geen reductionisme, maar holisme.
We willen immers niet alleen afvallen, maar tijdens dat afvallen ook gezond en vitaal worden en blijven. We willen niet alleen ouder worden, maar in onze ouderdom ook gezond en mentaal helder. We willen niet alleen betere sportprestaties halen, maar ook een beter herstel hebben. We willen niet alleen mooier worden, maar ook vitaler en energieker. Een planteneter gaat voor dat allemaal!
Veel diëten hebben slechts één doel – meestal gewichtsverlies. En inderdaad, dan werkt zelfs een eiwitdieet, om maar een voorbeeld te noemen: je valt ervan af. Maar wie ook kijkt naar de vitaliteit, de invloed op het immuunsysteem, de risico’s op welvaartsziekten en de algehele gezondheid van mensen, kan onmogelijk voor een dergelijk dieet kiezen. Het leidt tot tal van gezondheidsproblemen.
De hele wereld
Maar ook daar blijft het niet bij. Want wie alleen naar het welzijn van zijn eigen lichaam zou kijken, lijdt evenzeer aan reductionisme. We zijn hier immers niet alleen op deze planeet. De planteneter kijkt ook naar andere mensen en naar de samenleving als geheel en weet dat die beter af zou zijn als iedereen plantaardig zou eten. De planteneter kijkt naar de dieren en naar de planeet en zijn medemens veraf. Immers planten eten is diervriendelijk, goed voor de planeet en leidt tot een eerlijke voedselverdeling.
De planteneter kijkt niet alleen achterom, zoals het Paleodieet doet (‘we moeten eten als de oermens’) – ook dat is een vorm van reductionisme. De planteneter kijkt evenzeer om zich heen naar de problemen en crises van deze tijd. En die crises vragen om een lifestyle van eenvoud, eerlijkheid en mededogen. De planteneter kijkt zelfs vooruit en vraagt zich af hoe we met 7 miljard mensen of meer, duurzaam op deze planeet kunnen leven. En dat kan!
Er is geen aspect van het leven waar de planteneter zijn ogen voor sluit. Planten eten is een compleet verhaal. Het kijkt niet naar geïsoleerde nutriënten, maar naar het totale menu; het kijkt niet naar lichaamsfuncties en organen, maar naar de hele mens en de totale gezondheid en vitaliteit van mensen; het kijkt niet alleen naar eigen welzijn en geluk, maar leeft met mededogen en zorg voor alles wat leeft.
De planteneter is het helemaal!
Boele Ytsma
Geen reacties
zondag 8 september 2013
Avontuurlijk
Tags: boerderij, dieren, spiritualiteit, zomer
Op een van de laatste tropische dagen van het jaar blijf je natuurlijk niet binnen zitten. Het lukt me zowaar om wat eerder dan normaal, zo halverwege de ochtend en eigenlijk nog iets later, op te staan. Er staat me een fietstocht te wachten, naar het stadje 7 km. verderop. Over boerenweggetjes, half in de verkoelende boomschaduwen. Ik heb er zin in, en daarom begin ik met omrijden. Daarvoor is een goed excuus, want zojuist heb ik mij aangemeld voor yoga. Ik probeer de locatie te vinden maar dat lukt niet. Over ruim een week sta ik weer bijtijds op, voor de eerste les lichaamsoefeningen, ademhaling en meditatie. Het voelt een beetje als een nieuw begin. Goed voor mezelf zorgen. Voor een heleboel mensen is dat niet eenvoudig, zo ook voor mij.
Vrijheid
Al fietsend voel ik een enorme vrijheid, zo tussen de landerijen in dit heerlijke weer, en vooral zonder iets te moeten, en al helemaal iets te moeten waar ik geen zin in heb. Ik denk direct aan dieren die opgesloten zitten in kleine hokjes, die hun kont niet kunnen keren en frustratiegedrag vertonen. Ik fiets langs de boerderij waar pas een nertsenfokkerij is begonnen.
Onderweg haal ik twee keer in. Gelukkig heb ik ze opgemerkt, deze harige rupsen in asfaltkleur. Ze moesten eens weten hoe lang de weg nog is. Ze maken zich er vast niet druk om. Misschien zijn het eikenprocessierupsen, want diverse bomen zijn besmet, zoals dat heet. Om hun stammen wapperen witte linten.
Ik denk aan het groene rupsje van gisteren, dat door zes zweefwesppoten omarmd en meegevoerd werd, op een reis met onbekende, vermoedelijk tragische bestemming.
Overgave
Na steeds links en rechts kijken naar koeien, paarden en schapen, is de weg voor mij uit ineens lang en erg zonnig. Bij iedere blije onderneming is wel een momentje van afzien. Eigenlijk is dit heel avontuurlijk, want er wordt hard gereden en de tractoren zijn hier een weg breed. Even niet opletten en je bent er geweest. Natuurlijk kan ik bij een achter mij zwaar aanstormend geluid de berm in sturen, maar onder het motto 'wij fietsen rechtdoor' trotseer ik mijn angst en affirmeer dat niemand zijn lot kan ontfietsen, dat het mijn tijd nog niet is en als het wel zo is, dat het hiernamaals een nog mooiere fietsplek is.
Inmiddels is de rand van het stadje, 'mijn' stadje, zonder kleerscheuren bereikt. Ik besluit eens een andere route te nemen, want er is niets dat moet. Dat park is me wel bekend. Deze keer er dwars doorheen om bij het centrum te komen. Een verrassing: het park is veel groter dan ik dacht, een enorme vijver met royale fontein, ik waan me ineens in Parijs! Totaal vervreemd rijd ik iets verder en stop om mijn lief enthousiast te bellen. Hij neemt niet op, wat eigenlijk wel goed is want dit is mijn avontuur.
Snoepen
Weer op bekend terrein doe ik mijn ding en vraag me af of de supermarkt op het programma staat. Ik probeer de Lidl een keer en wederom verrast, nu door de voordelige bio-groente, begeef ik me naar de kassa. Een beetje draaierig door de warmte en de nuchtere maag scoor ik nog een potje snoeptomaatjes voor de terugrit. Eenmaal buiten gaan die dusdanig in mijn tas dat ik er onderweg bij kan. Op een dag als deze, als je nog niets gegeten hebt, zijn die rode vruchtjes goddelijk voedsel. Ervan genietend en met windje mee zie ik een fiets langs het pad. Mijn vermoeden van hoge nood wordt bevestigd als ik rechts een mannetje vanachter de struiken zie opdoemen. Hij groet de bestuurder van een passerende auto links van mij die op een aanhanger toiletcabines vervoert!
Acht tomaatjes verder kom ik langs een paar koeienstallen. Altijd staan daar 1 of 2 (magere) koeien apart naast de schuur en dat roept steeds weer vraagtekens op. Doorwaaid met mestgeur denk ik aan poepvlees, piesmelk en eenzame kalfjes. Ik neem nog een tomaatje.
Schoonspringer
Vlakbij huis, op weer een lange, rechte weg, haalt een auto mij in. Een reiger schrikt en stijgt op vanaf de slootkant. Het dier wilde daar niet weg en cirkelt wat boven het maisveld, om vervolgens weer op zijn stek te landen. Ik droom ervan dat er een dag zal komen dat ik (meer) met dieren kan communiceren en maak mezelf nu wijs dat het al zover is. Dat ik de reiger kan laten weten dat hij rustig kan blijven zitten, dat ik vlak langs hem fiets en dat we elkaar goedendag zeggen. Maar hij vliegt al links van mij, de poten dusdanig naar achteren gestrekt en de vleugels opzij dat het beeld me doet denken aan de horizontale duikvlucht van een schoonspringer.
Mijn huis is in zicht en hoewel men (of ben ik het zelf?) mij geen avontuurlijk type vindt, heb ik voor mijn gevoel in een paar uur tijd een reuzeavontuur beleefd, dat niets heeft gekost en veel opgeleverd, het begin van een nieuw hoofdstuk.
Linda
Geen reacties
dinsdag 25 juni 2013
Ganzen en emoties
Tags: dieren, ethiek
Ganzenvergassing is aan de orde van de dag. Duizenden ganzen die overlast zouden veroorzaken bij Schiphol zijn reeds vergast en nog honderdduizenden wacht de komende jaren hetzelfde lot. N.N. Chögyal Trizin van Stichting Akka's Ganzenparadijs (www.ganzenparadijs.nl) zet zich in voor ganzen en vertelt wat voor bijzondere dieren het zijn.

In deze tekst zal ik u proberen mijn visie te geven op de wijze waarop ganzen hun emoties beleven en zal ik proberen een duidelijk beeld te schetsen, hoe we mijns inziens op een verantwoorde manier met ganzen om kunnen gaan. Ik voel mezelf bevoorrecht en dankbaar om dit met u te mogen delen en ik hoop dat deze woorden bij kunnen en mogen dragen aan een vergroting van uw inzicht, zodat we ganzen niet als overlast ervaren, maar ganzen zien zoals ze zijn.
Mensen zijn ook dieren
Net als wij, zijn ganzen individuele wezens met allemaal een eigen moeder, hun eigen wereld en allemaal hun eigen emoties en persoonlijkheden. In deze moeilijke tijden waarin ganzen ten onrechte worden gezien als veroorzaker van grote economische en maatschappelijke problemen, wil ik u ervan bewust maken dat de gans centraal staat voor Nederland en dat het niet de ganzen zijn die problemen creëren, maar de mens zelf, die weigert om te gaan met dieren, zoals we met onze eigen familie omgaan.
De problematiek omtrent de ganzen zou veel makkelijker op te lossen zijn, als we ons lieten leiden door zuivere motieven van empathie en mededogen en door bewustwording van een respectvolle omgang met onze medebewoners. Ieder wezen, hoe groot of hoe klein heeft een eigen ontwikkeld emotioneel bewustzijn en binnen de discussies die er worden gevoerd, of dieren wel of geen emoties ervaren, vergeten we vaak dat wij mensen ook 'gewoon' dieren zijn. Hierdoor zijn we binnen de wetenschap mijns inziens op hetzelfde niveau als dieren.
Blijheid en rouw
Wanneer ik u zeg dat ganzen blij kunnen zijn als ze een familielid zien en kunnen rouwen om het verlies van hun dierbaren, dan wordt dat maar al te vaak weggelachen en bestempeld als ‘zweverig’ en ‘eigen invulling’. Toch is het een wetenschappelijk onderzocht feit dat ganzen en andere dieren weldegelijk emoties als blijdschap en verdriet kunnen ervaren. Wetenschappelijk onderzoek heeft bijvoorbeeld uitgewezen dat muizen empathische dieren zijn en dat deze dieren plezier ervaren in hun leven. Zo zijn er veel verhalen te vertellen over dieren die geluk en lijden ervaren, maar ook stoornissen kunnen hebben, zoals bijvoorbeeld posttraumatische stressstoornis. Het rouwen van dieren komt niet zelden voor en vele malen heb ik rouwende ganzen gezien die hun partners en kinderen door een vangactie waren kwijtgeraakt en maanden lang rond bleven hangen op de plek waar hun partners en kinderen werden gevangen en dan na maanden stierven van liefdesverdriet.
Communicatie
Ganzen hebben net als mensen en andere dieren een neuro-anatomische structuur en neuro-chemische circuits die van belang zijn bij emoties. Het verwerken van emoties duurt bij ganzen erg lang en het gebeurt ook niet zelden dat ganzen sterven van emotie, doordat ze verdriet van hun partner niet aankunnen. Ganzen zijn vogels die middels duidelijke taal en gebaren met elkaar communiceren. Gebaren die veel lijken op de wijze waarop wij mensen met elkaar omgaan en dingen duidelijk willen maken. Meerdere malen heb ik mogen zien hoe ganzen blij werden, ik durf het zelfs gelukkig werden te noemen, door het weer zien van een gans die na jaren weer terug kwam in de groep en letterlijk met open vleugels werd ontvangen. Ook zien we bij ganzen een grote verscheidenheid aan sociale ontmoetingen met vrienden, familie, of met hun vijanden. Dit maakt de gans tot een zeer flexibele vogel, die zich soepel weet aan te passen.
Individuele waarde
Veel mensen lachen me uit als ik probeer te vertellen dat ganzen vogels zijn met een soortgelijk emotioneel bewustzijn als dat van de mens en binnen de wereld van natuurverenigingen en politiek is het bespreken van de individuele waarde van een gans helemaal onbespreekbaar en wordt er alleen maar gekeken naar de overlast en het economische belang. Toch blijf ik doorgaan met het vertellen over de bijzondere wijze waarop ganzen met elkaar leven en de emoties die ganzen voelen. Onderzoekers die niet geloven dat ganzen emoties hebben en empathie voelen voor hun soortgenoten, zijn naar mijn idee geen goede onderzoekers.
Hartverscheurende vangacties 
Als de ganzen in de ruiperiode worden gevangen, om te worden vergast, dan zie je een ongelooflijke paniek, van ganzen die proberen in de chaos bij elkaar te blijven. Vorig jaar heb ik met eigen ogen gezien hoe ganzenkuikens langs de kooi waar hun ouders in werden gevangen om te worden vergast, hard roepend heen en weer renden, om maar bij hun ouders te komen. De ouders daarentegen deden hun uiterste best om bij hun kinderen te komen en probeerden om door het gaas te ontsnappen. Ook zag ik ganzen die nog niet in de slagpenrui waren en gewoon konden vliegen, opstijgen voordat de ganzen in de kooi werden gedreven. Deze ganzen bleven maar roepen naar hun partners en toen ze door hadden dat hun partners niet konden ontsnappen, streken zij neer in de kooi. Deze ganzen offerden zich op om bij hun partners te blijven, ondanks het feit dat de chaos zo groot was en ze in staat waren om te vluchten. Eigen onderzoek heeft na deze verschrikkelijke en hartverscheurende vangacties uitgewezen dat ganzen die achterbleven na een vangactie, totaal gedesoriënteerd en ontheemd waren en dat de overgebleven ganzen maanden na de vangst van hun familie, klagend en roepend uren nog steeds rondvliegen, op zoek naar hun verloren partners en kinderen.  
Zuivere motieven brengen andere oplossing
Helaas is het een feit dat ganzen nog steeds worden gezien als overlast en deze dieren worden onder valse motieven, zoals het in gevaar brengen van de vliegveiligheid en het aanbrengen van forse schade bij boeren, naar de gaskamers gestuurd, maar ik kan u vertellen dat er al jarenlang oplossingen klaar liggen, maar dat het verzet van de overheid groot is om de gans op een vriendelijke en doordachte wijze te weren rond de luchthaven Schiphol en uit kwetsbare gebieden te houden. Door tendentieuze journalistiek en verkeerde informatie, wordt u verkeerd voorgelicht en daarom vind ik het tijd worden om een duidelijke visie te geven, over de emoties die ganzen beleven en de wijze waarop wij als mens hier mee omgaan. Helaas zijn er onder wetenschappers en de gewone burgers nog veel mensen die dieren zien als objecten, waar wij als mens zijnde alles maar mee mogen doen wat wij wenselijk achten.
Het is makkelijk om ganzen als niet voelende objecten naar believen te behandelen en te blijven spreken over overlast, maar ik probeer u juist in te laten zien dat ganzen net als wij mensen voelende wezens zijn en u te overtuigen van het feit dat een oplossing voor de ganzenproblematiek pas mogelijk is als er zuivere motieven aan ten grondslag liggen. En op het moment dat politici, wetenschappers, ganzenvergassers, dierenbeschermers of u als gewoon burger, in staat zijn om de vraag te beantwoorden of u achter de keuze van vergassen en deze wijze van handelen zou staan als het ging om het leven van uw eigen moeder… Dank u voor het lezen, ik hoop dat deze woorden bij mogen dragen aan een ander inzicht en dat het mogelijk een andere kijk op de persoonlijkheid van ganzen geeft. Ik wens u al het goede,
N.N. Chögyal Trizin www.ganzenparadijs.nl
Linda Heins
3 reacties
maandag 18 maart 2013
Mens sana in corpore sano
Tags: gezondheid, levensfilosofie, persoonlijke ontwikkeling, plantaardig leven
Boele Ytsma is planteneter geworden. Op zijn website www.deplanteneter.nl maakt hij je middels o.a. (video)blogs enthousiast over de voordelen van een plantaardige leefwijze. Hieronder plaatsen wij een van zijn laatste blogs.

Het is een bekend en klassiek spreekwoord: 'Een gezonde geest in een gezond lichaam'. In de afgelopen decennia herontdekken onderzoekers in het Westen wat oude tradities uit het Oosten al lang wisten: die twee – lichaam en geest - hebben álles met elkaar te maken. Een gezonde geest leidt tot een gezond lichaam en omgekeerd.
Ben jij wakker?
Wat gezonde voeding is voor een gezond lichaam, zijn gezonde gedachten en gezonde kennis voor een gezonde geest. En in beide gevallen draag je zelf de verantwoordelijkheid.
Niet de voedingsindustrie, niet de supermarktbazen, niet jouw vrienden of familie bepalen wat jij in je mond stopt – dat doe jij! Tenminste als je je bewust bent van die verantwoordelijkheid. Als je wakker bent geworden en je realiseert dat het jouw hand is die de voeding in je mond steekt. De druk van gewoonte, conventie of verslaving mag nog zo groot zijn, het is jouw hand die het eten naar je mond brengt.
Hetzelfde geldt voor de zaken waarmee jij je geest voedt. Jij bepaalt naar welke mensen je luistert, naar welke tv-programma's je kijkt, welke boeken en tijdschriften je leest, waar je naartoe surft op internet, in welke netwerken jij je beweegt. Tenminste, als je je bewust bent van die verantwoordelijkheid. Ook hier moet je wakker worden en realiseren dat je geen slachtoffer hoeft te zijn van de massacultuur. Jij kunt werkelijk zelf kiezen waarmee jij je geest voedt.
Twee mythes
Je kunt de verhalen en informatie die je binnen laat komen globaal onderscheiden in twee categorieën: de 'mythes van onmacht' en de 'mythes van verantwoordelijkheid'. Laat ik ze je uitleggen.
De mythes van onmacht vertellen jou dat je klein en onmachtig bent. Je opvoeding, je aanleg (of gebrek aan aanleg) en je genen bepalen wat je kunt en bent en of je ziek wordt. Het is de politiek die de grote beslissingen neemt en jij hebt daar geen invloed op. Net als op de economie en het weer. De voedingsindustrie bepaalt wat je eet, jij kunt er niks aan doen dat er allemaal rommel in het eten zit. Jij bent verslaafd, jij kunt nu eenmaal niet anders. En als je ziek wordt, is het de dokter die zegt wat er aan de hand is en welke pillen je moet slikken. Jij bent klein, jij bent onmachtig, jij bent… een slachtoffer.
Het is een mythe. Het zijn maar verhalen. Maar wel hele krachtige verhalen. Wie zich voedt met deze verhalen en gedachten wordt ook werkelijk onmachtig. Je wordt een speelbal van de reclame, van de voedingsgiganten, van de farmacie, van de witte jassen... De mythe wordt waar!
Het doet er wél toe!
Je kunt ook kiezen voor een andere mythe: de mythe van verantwoordelijkheid. Evengoed een mythe, evengoed verhalen. Maar deze verhalen doen ook wat ze vertellen: ze maken je sterk en verantwoordelijk. Ze herinneren je eraan dat je zelf keuzes kunt maken en dat die keuzes er wél toen doen. Ze vertellen je dat gezondheid het resultaat is van gezonde keuzes en gezonde voeding en niet slechts een grimmig lot. Ook deze mythe wordt waar: ze maken je verantwoordelijk en sterk!
Het verhaal van het planteneten is zo'n 'mythe van verantwoordelijkheid'. Het vertelt je dat je werkelijk vitaal, slank, gezond  en oud kunt worden door plantaardig te gaan eten. Dat je werkelijk verschil kunt maken voor de dieren door geen vlees, vis of melk meer te gebruiken. Dat je werkelijk zorg kunt dragen voor de aarde door laag in de voedselketen te leven. Dat je met je voedselkeuzes werkelijk verschil maakt! En dat je die keuzes ook echt kunt maken!
Jij mag kiezen
Als je kunt kiezen tussen deze twee verhalen – het verhaal van onmacht en het verhaal van verantwoordelijkheid –, welke zou jij dan kiezen? De verhalen die je klein, machteloos en uiteindelijk ook ziek en zwak maken? Of de verhalen die jou verantwoordelijk maken, waar je sterk en gezond van wordt?
De keuze is niet moeilijk, lijkt me.
De vraag is dus: waarmee voed jij je geest? Lees boeken, tijdschriften, blogs en cursussen met informatie die jou helpen je verantwoordelijkheid te nemen. Luister naar lezingen die je in je kracht zetten en je tot handelen aanzetten. Ontmoet mensen die weten hoe ze hun verantwoordelijkheid moeten nemen. Bouw aan een inspirerend en opbouwend netwerk van mensen die geloven in verantwoordelijkheid en kracht. Zo bouw je aan een leven van verantwoordelijkheid en kracht!
Ja, het is echt waar: voeding van je geest is net zo belangrijk als voeding van je lichaam: mens sana in corpore sano!
Boele Ytsma
Geen reacties
zaterdag 22 december 2012
Rauwer
Tags: gezondheid, koken, levensfilosofie, liefde, plantaardig leven, spiritualiteit
Er is veel te doen over de rauw etende Nederlandse jongen Tom Watkins. Twee documentaires zjn over hem gemaakt, waarvan de laatste, Rauwer, afgelopen maandag is uitgezonden door de NCRV.
De jongen gaat niet meer naar school en zijn moeder wordt beschuldigd van verwaarlozing en mishandeling. Tom dreigt uit huis geplaatst te worden en is ondergedoken. Zijn gezondheid en welzijn zouden gevaar lopen. De kinderarts zegt dat zijn lengte te vergelijken valt met de lengte van een ondervoed kind in Afrika. Ze zegt er niet bij dat zijn lengte te vergelijken is met de lengte van een gezond, plantaardig gevoed kind elders. Over zijn gezondheid hoor je niets, die zal dan waarschijnlijk goed zijn. De jongen is intelligent en sociaal en heeft een vriendin.
Wederom een staaltje van omgekeerde wereld en wat is de norm. Waarom zijn mensen die (veel) dierlijke producten gebruiken zo lang?
En in hoeverre mishandelen ouders hun kinderen door ze te voeden met junkfood, chips, cola en bergen suiker?
Het lekkerste eten
Een aantal jaren geleden heb ik in Amsterdam een rawfood-maaltijd meegemaakt bij Diana Store.
Ik had er van tevoren geen heel hoge verwachting van, meer zoiets als wat je in de documentaire Rauwer ziet: veel sla en fruit (misschien is met opzet alleen dit voedsel in beeld gebracht). Maar o, o: bij binnenkomst zag ik een ronde tafel boordevol met een enorme diversiteit aan hapjes en kleuren. Rondom die tafel staand wensten wij elkaar smakelijk eten en uitten we onze dankbaarheid voor hetgeen lag te wachten om opgepeuzeld te worden.
En zonder overdrijven, ik meende het serieus, heb ik gezegd: dit is het lekkerste eten dat ik ooit heb gehad.
Daarbij speelde een aantal factoren mee, zoals altijd met eten, als je er aandachtig mee omgaat. De entourage, huiskamer en de ontspannen mensen die er waren. De liefdevolle aandacht die geschonken was aan het bereiden van de hapjes. Het enthousiasme over deze voedingswijze en de informatie erover. Het verrassingseffect van het nieuwe. Ik stond perplex. Speciaal herinner ik mij de pizza en 'room'.
Levenskracht
Wat ik toen begreep, is dat voedsel wel enigszins verwarmd mag worden, maar tot een graad of 40, dit om de enzymen en daarmee de levenskracht in de voeding te behouden (zie dit korte filmpje met Kirlianfotografie van bijvoorbeeld een rauwe en een gekookte wortel). Daarom wordt raw food ook wel living food genoemd.
Er zijn speciale oventjes waarmee uit granen toch een soort brood gemaakt kan worden. Mogelijkheden te over, als je maar de tijd neemt om creatief te zijn en het belangrijk genoeg vindt goed voor jezelf te zorgen.
Dat velen schande spreken van Tom en zijn moeder zou je kunnen uitleggen als jaloezie en onwetendheid. Waarschijnlijk zijn de twee door de media-aandacht pioniers. Een rawfood-dieet zou wel eens een oplossing kunnen bieden voor problemen op wereldschaal.
Linda
2 reacties
woensdag 28 november 2012
Dons? Of een warme pyjama?
Tags: dieren, ethiek, plantaardig leven, wonen
Gesprek met een medewerker van een winkel in 'duurzaam' beddengoed.

"Uw donzen dekbed is eendenleedvrij, zegt u. Maar ik las dat eenden in Nederland altijd geplukt worden als zij dood zijn. Waarom zijn zij dan doodgegaan, en hoe? Is het dons een bijproduct van eendenvlees of andersom? Of wordt de eend na pluk weggegooid, m.a.w. is het een donsindustrie? Graag verwacht ik een eerlijk antwoord."

Winkel: "We hebben gekozen voor eendendons uit Nederland, omdat we weten hoe de eenden gehouden worden en er nooit levend geplukt wordt. Met ganzendons is dat niet met zekerheid te zeggen.
De eenden worden gehouden voor het vlees. Ze worden na de slacht geplukt. Het dons is dus een bijproduct. Ganzen worden wel vaak gehouden voor het dons.
Het meeste eendendons komt uit China, waar er nauwelijks controle mogelijk is op de omstandigheden. Wij zijn in het voorjaar op de eendenfarm in Nederland geweest en hebben met eigen ogen kunnen zien hoe de eenden gehouden worden. De dieren leven samen in een stal, krijgen dagelijks vers stro en voer en hebben daglicht. [.....]
Tegelijk willen we graag dons van biologisch gehouden eenden, maar dat hebben we nog niet gevonden."


"Dank voor het eerlijke antwoord. Het blijft natuurlijk toch een trieste zaak, de dieren zitten binnen en worden opgefokt en doodgemaakt. Het dons maakt dat ze nog aantrekkelijker zijn om uit te buiten. Ik hoop dat jullie overgaan op een goed alternatief, want dat is er zeker. De dieren zijn onze gevoelige vrienden, ze hebben niets misdaan."

Winkel: "Ik snap je punt. We hebben ook wollen dekbedden van biologische schapen en kapok kussens die helemaal plantaardig zijn. Tegelijk is het zo dat wij de keuze voor materialen (deels) aan de mensen over willen laten, omdat we alleen zo een bedrijf kunnen opbouwen en de wereld van het slapen kunnen veranderen. Stapje voor stapje. Je zegt dat er goede alternatieven zijn. Welke bedoel je (buiten synthetisch, want dat voeren we niet)."

"Ik ga ervanuit dat er altijd plantaardige alternatieven te vinden zijn, er moet alleen wat moeite voor gedaan worden. Maar daarmee worden wel miljoenen dierenlevens gespaard. Ik kan me niet voorstellen dat er al geen alternatieven zijn in deze tijd van duurzaamheid. Ik vind dat je als duurzaam bedrijf moet zeggen: we doen niet mee aan dierenleed, op geen enkele manier willen wij te maken hebben met een industrie die dieren doodt of dieronwaardig behandelt. Wij zijn duurzaam dus gaan hierin voorloper zijn en ons echt onderscheiden. Na een keuze komt er altijd een oplossing!
Ook wol is een tragisch product. [.....] En, zoals voor de eenden geldt, het vlees is ook weer een inkomstenbron bij deze schapen. Er is er niet een die gewoon oud mag worden, want dat kost teveel!
Biologisch lijkt altijd een mooi begrip, maar het is marginaal verschil, het gaat nog steeds om slavernij van onze vrienden. Ook in de biologische dierhouderij worden bijvoorbeeld enorme aantallen kalfjes en kuikens gedood die slechts ter wereld kwamen omdat we de zuivel van hun moeders gebruiken.
Recent heb ik me een beetje moeten oriënteren in verband met duurzame isolatie. Daar komen allerlei onschadelijke plantaardige alternatieven op de markt (vlas, hennep etc.)."

Winkel: "We hebben al meerdere mensen (waaronder veganisten) gevraagd naar (niet synthetische) alternatieven maar nog geen materiaal gevonden. Kapok kan in kussens, maar niet in dekbedden. Katoenen dekbedden hebben we laten maken, maar die zijn te koud voor de winter.
Als je een suggestie hebt, is die zeer welkom."


Wie?

Linda
4 reacties
zondag 21 oktober 2012
Bollen van licht
Tags: liefde, spiritualiteit
Een droom.

Ik was met een groep mensen in een kamer op de bovenste verdieping van een hoog, oud gebouw in een grote stad. Het licht was schemerig. Ik keek naar buiten en zag een paar witte bollen zweven door de straat. De bollen waren ongeveer een halve meter in doorsnee, en gaven een mistig wit lichtschijnsel. Uit de bollen kwamen zachte stemmen. Ze zeiden: "Het is World Ascension Day 2012, het is tijd voor de transformatie. Geef je over en ga liggen, wees niet bang en laat het gebeuren!"


Toen ik weer naar buiten keek, zag ik beneden in de straat veel mensen schreeuwend wegvluchten/-rennen. Ook zag ik dat er steeds meer witte bollen bij kwamen, de hele straat vulde zich ermee. Er waren mensen, zowel binnen als buiten, die zich wél overgaven en gingen liggen. Op het moment dat zij dit deden, begonnen zij horizontaal omhoog te zweven en werden zij geleidelijk steeds transparanter, tot ze zo helder als kristal waren. Er zweefden binnen en buiten liggende, kristallen mensen. Ruim de helft van de mensen vluchtte.

Ik was niet bang, integendeel, ik ging liggen en begon ook te zweven en dacht: eindelijk is het zover, we mogen terug naar de Bron en worden opgenomen in het Licht.

Vera Heins

3 reacties

boerderij
cultuur
dieren
eerste blog
ethiek
evenement
gezondheid
kerstmis
koken
kunst
levensfilosofie
liefde
milieu
nieuwjaar
persoonlijke ontwikkeling
plantaardig leven
Purmer
relatie
restaurant
Shiv
spiritualiteit
Spotlight
vage vega
Valentijn
veganist
vegetariƫr
voor kinderen
vriendschap
wonen
zomer
BLOG
Hier kan uw banner staan, v.a. € 60,- p.m. Klik hier voor meer informatie.